فلسفه ی وینگ چون به گونه ای طراحی شده که در کمترین زمان بیشترین بازدهی را داشته باشد، همه ی اصول آن منطبق با قواعد ریاضی و فیزیک بوده و احتمال خطا را به حد قابل توجهی کاهش میدهد.
تنها همین امر و بدون در نظر گرفتن ویژگیهای فوق العاده ی دیگری که بخشی از آنها را بیان کرده ام، کافیست تا بتوان وینگ چون را کاربردی ترین سبک مبارزه قلمداد کرد. در اینجا به برخی از مهمترین اصول مبارزه وینگ چون اشاره میشود:
حرکت و ضربه در خط مستقیم: یکی از ویژگیهای تمایز وینگ چون با اکثر سبکهای دیگر عدم استفاده از ضربات منحنی و خطوط کج در حالات عادی و رو در رو است. برای مثال مسیری که مشت از مرکز بدن به سمت جلو طی میکند (مستقیم) کوتاهتر از مسیریست که در یک نیم دایره و به سمت زوایای بیرونی بدن یا صورت حریف طی میکند (مثلا هوک) و سرعت بیشتری دارد. و یا ضربه زدن با پا به روبروی خط کمر ودر جهت مستقیم به ضربات بالاتر از آن ترجیح دارد، زیرا ضربات بالا هم فاصله ی کمتری را پر میکند و نیاز به پیشروی بیشری دارد، هم تعادل را کاهش میدهد، هم امکان همزمان استفاده از دستها را از بین میبرد و هم در کل امکان ضد حمله را برای حریف افزایش میدهد.
دفاع و حمله همزمان: در وینگ چون بر خلاف اکثر سبکها ابتدا دفاع و سپس حمله و یا صرفاً حمله یا دفاع صورت نمیگیرد، بلکه همه ی انسانها دو دست دارند و میتوانند از هر دو همزمان (یکی برای دفاع و دیگری حمله) استفاده کنند. در برخی مواقع حتی یک دست میتواند کار دفاع و حمله را به تنهایی و به صورت همزمان انجام دهد!
پا در برابر پا، دست در برابر دست: باز هم بر خلاف اکثر دیگر سبکها در وینگ چون دفاع پا (البته کمر به پایین) توسط پا انجام میشود و دست برای دفاع پا پایین نمیرود، زیرا گذشته از آن که قدرت پا به مراتب بیشتر از دست است و دست قدرت مقاومت در برابر پا را ندارد، این کار فضای بالایی بدن را خالی کرده و در خطر ضربه ی مشت حریف قرار میدهد. گذشته از آن طبیعتاً فاصله ی پا با پای حریف کمتر است و سرعت بیشتری دارد.
عدم قرار گرفتن در منطقه ی ضربه: یکی از ویژگیهای مهم سبک وینگ چون خراب کردن کار سبکهای دیگر هنگام مبارزه است! به این معنا که باید به جای ایستادن در محل مورد نظر حریف و دفع حمله ی او، در جایی که میخواهد قرار نگرفت و بدین صورت برنامه های فکری او را به هم ریخت و امکان اجرای درست ضربه را از او سلب کرد.
عدم دفاع در محل تخلیه ی نیرو: اگر دقت کنید در اکثر سبکهای مطرح برای دفاع مشت ساعد خود را جلو ساعد حریف و برای دفاع پای بالا ساعد خود را جلو ساق حریف قرار میدهند. در وینگ چون به جای ایستادن جلو قسمتی از بدن که تمام نیروی ضربه در آن جمع شده و به اصطلاح محل تخلیه نیرو است، به محلی که نیروی ضربه از آن می آید توجه میشود (برای مثال کتف و بازو در ضربه ی هوک، ران در ضربه ی مواشی و لگن در ضربات چرخشی پا) با این روش ضربه ی حریف در نطفه خفه شده و عملاً موجودیت نمیابد!
عدم مقاومت در برابر نیروی حریف قویتر: (رجوع شود به بخش الهام از طبیعت)
|
+| نوشته شده توسط
سیهینگ آرمان در پنجشنبه بیست و پنجم شهریور ۱۳۸۹
