شما و حریفتان یکی هستید و بین شما رابطه ی همزیستی وجود دارد. شما با حریفتان زندگی میکنید و مکمل او هستید، حمله ی او را میگیرید و با نیروی او بر او پیروز میشوید.
بروس لی
بدن یک هنرمند وینگ چون از جهاتی به آب، از جهاتی به درخت و از جهاتی به برخی حیوانات (البته نه از لحاظ شکل ظاهری و گارد گرفتن مانند آنچه در سبکهایی مانند شائولین رایج است، بلکه از لحاظ نحوه ی حرکت بدن به خصوص دستها در حین مبارزه) شباهت دارد.
آب تا زمانی که به مانعی برخورد نکرده باشد، ساده ترین و منطقی ترین راه یعنی خط مستقیم را طی میکند؛ اما به محض برخورد با یک مانع در صورتی که توان مقابله با آن را داشته باشد یا آن را از جا میکند یا میشکند . . . ولی اگر این توان را نداشته باشد، مثلاً با تخته سنگ بزرگی برخورد کرده باشد، مسیر خود را عوض میکند و از کنار مانع عبور مینماید.
درختی با شاخه های نرم وانعطاف پذیر وقتی مورد هجوم باد شدیدی قرار میگیرد و یا با یک تبر به شاخه هایش ضربه زده میشود، به راحتی خم شده و بیشتر نیروی آن را عبور میدهد؛ در صورتی که اگر خشک ومحکم بود حتماً صدمه میدید یا حتی میشکست.
در هنر وینگ چون، با الهام از طبیعت به ظاهر بی جانی که در واقع هوشی بسیار قویتر از ما دارد و همواره درست و منطقی عمل میکند*، هیچگاه در مقابل نیروی حریف قویتر مقاومت نمیشود، بلکه با کمک نرمی و انعطاف نیروی او از هدف مورد نظر که بدن فرد وینگ چون کار است منحرف گشته و رد میشود و در مرحله ی بالاتر بر علیه خودش از آن استفاده میگرد! در این هنر بسیار دقیق برای هر نوع حمله ای و از هر جهتی، عکس العمل متناسب با آن حمله طراحی شده به گونه ای که نیروی حریف گرفته و به خود او بازگردانده میشود. به همین علت هرچه حریف از قدرت بیشتری برخوردار باشد و با شدت بیشتر حمله کند آنچه به خود او باز میگردد نیز شدیدتر خواهد بود. همانطور که هر چه سنگ بزرگتری در رود بیندازید آب بیشتری به بیرون میپاشد و هرچه محکمتر به شاخه ی یک درخت ضربه بزنید با شدت بیشتری به جای اول باز میگردد. و این مستلزم نرمی و انعطافی است که وینگ چون بر آن تأکید دارد.
سختی و سفتی همراه مرگ است و آرامش و انعطاف همراه حیات، درختی که خم نشود میشکند.
لائوتزو
*: درست است که انسان اشرف مخلوقات عالم است و دارای بالاترین حد درک و شعور؛ اما نه این موجودی که ما به عنوان انسان میبینیم بلکه مقام انسانیت که این موجود دو پا با غرق شدن در دنیای مادی و دور گشتن از حقیقت والای خود، از بسیاری تواناییهای بالقوه اش محروم مانده است. به قول فیلسوف و عارف بزرگ نیچه انسان در برابر ابر انسان (انسان کامل) همانند بوزینه ایست در برابر انسان!
|
+| نوشته شده توسط
سیهینگ آرمان در پنجشنبه پانزدهم مهر ۱۳۸۹
